درباره خويشتن خويش انديشيدن ، وحشتناك است .
اما اين تنها راه صميمانه كار است :
انديشيدن درباره خويشتن خويشم بدانگونه كه هستم ،
انديشيدن به جنبه هاي زشتم ،
انديشيدن به جنبه هاي زيبايم ،
و در شگفت شدن از آنها.
چه آغازي مي تواند محكم تر و استوارتر از اين باشد ؟
از چه چيزي مي توانم رشد خود را آغاز كنم
جز از خويشتن خويشم ؟
